Aπό το Sex and the City στη σκηνή του Πίτερ Xολ

H νυμφομανής Σαμάνθα της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς. υποδύεται την τετραπληγική που διεκδικεί το δικαίωμα σε έναν αξιοπρεπή θάνατο και προκαλεί αίσθηση στο θεατρικό Λονδίνο. Tο «K» ήταν εκεί. 

 

Της Γιούλης Επτακοίλη

«Aν βλέπατε ένα ζώο να ψυχορραγεί στο δρόμο θα το πυροβολούσατε για να το λυτρώσετε. Aυτό ακριβώς σας ζητώ να κάνετε.» Oσοι έχουν συνδέσει την Kιμ Kατράλ με το ρόλο της δυναμικής, σέξι και υπερδραστήριας Σαμάνθα Tζόουνς στην τηλεοπτική σειρά-παγκόσμιο φαινόμενο «Sex And The City», νιώθουν έκπληξη βλέποντάς την στο ντεμπούτο της στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, να ερμηνεύει την παράλυτη, από το λαιμό και κάτω, ηρωίδα, στο έργο «Whose life is it anyway?», που έγραψε ο Μπράιαν Κλαρκ το 1976, και να διεκδικεί το δικαίωμά της στο θάνατο, ως μόνη διέξοδο στην τραγική της κατάσταση. 

Σάββατο μεσημέρι. Το Comedy Theatre στο Picadilly Circus είναι γεμάτο για την «ματινέ» της εβδομάδας: ζευγάρια και παρέες μεταξύ τριάντα και σαράντα ετών, η πλειοψηφία δηλαδή των θαυμαστών του «Sex And The City» αλλά και πολλά άτομα μέσης και πάνω ηλικίας έχουν από νωρίς πάρει τις θέσεις τους. Η αυλαία σηκώνεται και αποκαλύπτει ένα δωμάτιο σύγχρονου νοσοκομείου. Στη μέση υπάρχει ένα κρεβάτι, και η ηρωίδα, η Κλερ, καθηλωμένη σ’ αυτό, δέχεται τη φροντίδα των γιατρών και του προσωπικού. Εχουν περάσει πέντε μήνες από το αυτοκινητικό ατύχημα που την άφησε τετραπληγική και οι ελπίδες της για επάνοδο έχουν εξανεμιστεί. Το μόνο που επιθυμεί πια είναι ένας αξιοπρεπής θάνατος. Μόνο που δεν μπορεί να τον επιτύχει μόνη της. Χρειάζεται τη βοήθεια των γιατρών. «Είμαι ήδη νεκρή. Από εσάς ζητώ απλώς να το πιστοποιήσετε», τους λέει.

«Τσαλάκωμα» επί σκηνής

Η Κατράλ μπορεί με το «Sex And The City» να έγινε διάσημη περισσότερο για τις επιδόσεις της στο γυμνό και στο σεξ -πρότυπο για πολλούς άνδρες αλλά και σύμβολο σεξουαλικής απελευθέρωσης για γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο- στο έργο του Κλαρκ όμως, το οποίο σκηνοθετεί ο σερ Πίτερ Χολ και παρουσιάζεται σ’ ένα από τα παλαιότερα θέατρα του Λονδίνου, αποδεικνύει σε όσους δεν είχαν πειστεί μέχρι τώρα, ότι είναι μία ηθοποιός με βάθος, ωριμότητα και μεγάλη ερμηνευτική δεινότητα. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι μόλις η παραγωγός της παράστασης πήρε τα δικαιώματα του έργου στα χέρια της και το «παρέδωσε» στον 78χρονο σκηνοθέτη για να το ανεβάσει, εκείνος αμέσως σκέφτηκε την Κατράλ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ενώ, σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσε: «Tοποθετώ την Κιμ μεταξύ των κορυφαίων Αμερικανίδων ηθοποιών που έχω δουλέψει μαζί τους, όπως η Τζέσικα Λανγκ και η Kιμ Στάνλεϊ. Δυστυχώς, πολλοί τηλεοπτικοί και κινηματογραφικοί σταρ θεωρούν ότι είναι αρκετό και μόνο να περπατήσουν στη σκηνή. Φυσικά, δεν είναι έτσι. Χρειάζεται να εκθέσεις τον εαυτό σου για να ηγηθείς ενός θιάσου. Και η Κιμ το κάνει υπέροχα». Ο σερ Πίτερ είχε ξαναπροσπαθήσει χωρίς επιτυχία να τη φέρει στο Λονδίνο για το ρόλο της Mπλανς Nτιμπουά. 

Το έργο θέτει το άτομο στο επίκεντρο ενός πολύπλοκου ιατρικού και ηθικού συμπλέγματος. Το θέμα αποκτάει πολιτικές διαστάσεις, εξαιρετικά επίκαιρες, αν σκεφτεί κανείς ότι τα τελευταία χρόνια, στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη γίνεται πολύς λόγος για την ευθανασία και γενικότερα για τις ατομικές ελευθερίες. Για το πώς επιλέγει κανείς να ζήσει αλλά και πότε να πεθάνει. Η Κλερ, μία ταλαντούχα γλύπτρια που είχε τον απόλυτο έλεγχο της ζωής της, μία γυναίκα με έντονη ζωή και ανησυχίες, έχει φτάσει στο σημείο να απαγορεύει στο σύντροφό της να την επισκέπτεται γιατί «είναι ένας υγιής άνδρας που δικαιούται να φτιάξει τη ζωή του και να κάνει παιδιά, κι όχι να μείνει για πάντα με ένα μωρό που ποτέ δεν θα περπατήσει», και προσπαθεί να πείσει τους γιατρούς να την απαλλάξουν. 

Τα επιχειρήματά της είναι απολύτως λογικά. «Μέχρι τώρα», λέει «οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου είχαν να κάνουν με τη δουλειά μου και η φαντασία ήταν το μεγαλύτερο όπλο μου. Τώρα έχει γίνει ο χειρότερος εχθρός μου.» Μπορεί το σώμα της να έχει παραλύσει, το μυαλό της όμως παραμένει κοφτερό και… γυναικείο. Δεν χάνει την ευκαιρία να θαυμάσει τα «προσόντα» των γιατρών, να φανταστεί στιγμές μαζί τους, να τους φλερτάρει.

Δεν «γλιστράει» στο μελό…

Αν και το θέμα του έργου είναι από τη φύση του τραγικό, το ίδιο το κείμενο, η σκηνοθεσία και η ερμηνεία της Κατράλ δεν έχουν βαρύνει την παράσταση. Είναι πολλές οι φορές που το κοινό ξεσπάει σε γέλια. Η Κλερ υπερασπίζεται το δικαίωμά της σε έναν αξιοπρεπή θάνατο με χιούμορ, αυτοσαρκασμό -τον οποίο η Κατράλ εκφράζει με αξιοθαύμαστη άνεση και φυσικότητα- και χαμογελαστή ειρωνεία. Δεν υπάρχουν συναισθηματικές εξάρσεις ούτε ξεσπάσματα. Η Κατράλ καταφέρνει το πιο δύσκολο σ’ αυτές τις περιπτώσεις: να μη γλιστρήσει σε μία μελό ερμηνεία, ακόμη και στο τέλος του έργου, όταν έπειτα από δικαστικό αγώνα κερδίζει το δικαίωμά της στο θάνατο. 

Aλλά και οι υπόλοιποι ρόλοι ερμηνεύονται εξαιρετικά από ηθοποιούς με πλούσιο βιογραφικό στο θεατρικό σανίδι. Ο αυστηρός και γραφειοκράτης αρχίατρος, ο βοηθός του που αμφιταλαντεύεται μεταξύ του επαγγελματισμού που πρέπει να επιδείξει αλλά και των συναισθημάτων που τρέφει για την Κλερ -την έχει ερωτευθεί-, η αγέλαστη και τυπική προϊσταμένη, η χαμογελαστή νοσοκόμα, ο απλοϊκός υπάλληλος καθαρισμού του νοσοκομείου.

Το έργο είχε γραφτεί αρχικά για άνδρα πρωταγωνιστή. Ο συγγραφέας Μπράιαν Κλαρκ είχε συναντήσει μεγάλες δυσκολίες στο ανέβασμά του. Για δύο χρόνια, πηγαινοερχόταν από παραγωγό σε παραγωγό εισπράττοντας την ίδια απάντηση «πρέπει να αλλάξεις το τέλος»! Φανταστείτε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 μία παράσταση με τέτοιο τέλος… Ο πρώτος που ερμήνευσε τελικά το ρόλο ήταν ο Τομ Κόντι, το 1978, και ένα χρόνο μετά η Μαίρη Τάιλερ Μουρ, στη διασκευή για γυναίκα πρωταγωνίστρια. Και οι δύο κέρδισαν βραβείο Τόνι για την ερμηνεία τους. Το 1981 έγινε ταινία με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους. 

Στην πλειονότητά τους οι Aγγλοι κριτικοί, οι οποίοι φημίζονται για την αυστηρότητά τους απέναντι στους σταρ εξ Aμερικής, έγραψαν θερμά λόγια για την ερμηνεία της Κατράλ. H Daily Telegraph ανέφερε ότι «η λάμψη της όμορφης, διαπεραστικής ερμηνείας της θα μείνει για καιρό στη μνήμη μας», οι Times πως «η ερμηνεία της Κατράλ είναι αρκετά δυνατή και μας κάνει να ενδιαφερθούμε για τη μοίρα της Κλερ» και ο Μάικλ Μπίλινγκτον του Guardian, ότι «η Κατράλ είναι υπέροχη ως Κλερ.» Αν και στην αρχή του κειμένου σημειώνει πολύ σωστά, ότι «είναι μεγάλη ειρωνεία, η Κιμ Κατράλ που χρησιμοποιεί κάθε ίντσα του σώματός της στο Sex And The City, σην παράσταση αυτή να αναγκάζεται να χρησιμοποιεί μόνο το κεφάλι της»…

Kαλό θα είναι όμως, αν πρόκειται να επισκεφθείτε το Λονδίνο και θέλετε να δείτε την παράσταση, να ξεχάσετε τη Σαμάνθα του «Sex and The City». Δεν θα δείτε την Κατράλ να πίνει dry martini ή cosmopolitan, μόνο νερό με το καλαμάκι, ούτε να φοράει σέξι φορέματα αλλά μία απλή νυχτικιά, και, φυσικά, ούτε γόβες Manolo Blanhik, αφού ακόμη και στο τέλος της παράστασης υποκλίνεται στο κοινό ξυπόλητη – και εντελώς άβαφη, εννοείται. Αυτό που μπορώ να σας πω με σιγουριά είναι πως θα φύγετε από το θέατρο έχοντας δει μια λαμπερή γυναίκα στα 48 της χρόνια, και, κυρίως μια σπουδαία ηθοποιό.

Για να τη γνωρίσετε καλύτερα

Η Κιμ Κατράλ κατά κόσμον Κλερ Γουντγκέιτ, γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου 1956 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας, ένα από τα τέσσερα παιδιά μιας νοικοκυράς κι ενός εργάτη σε οικοδομές. Πριν ακόμη γίνει ενός έτους, η οικογένειά της μετακόμισε στον Καναδά. Οταν αρρώστησε η γιαγιά της, επέστρεψε στην Αγγλία και για ένα χρόνο παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στη σχολή London Academy of Dramatic Art. Τότε, ήταν 11 χρόνων. Στα 16 της έφυγε μόνη της για τη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. Στις μικρές συμμετοχές της περιλαμβάνονται οι ρόλοι τής σέξι γυμνάστριας στο «Porky’s», της σέξι φοιτήτριας στο «Police Academy» και -οποία έκπληξη!-, του σέξι μοντέλου στην ταινία «Mannequin». Ακόμη και για το σημαντικό ρόλο της ως γυναίκα του Τομ Χανκς στην ταινία «Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας», χρειάστηκε να κάνει σκληρή δίαιτα για να φτάσει στα κιλά που έπρεπε. 

Ο ρόλος της όμως στο «Sex and The City» ήταν που τη σημάδεψε. Και γι’ αυτόν έχει κερδίσει μία Χρυσή Σφαίρα (καλύτερη ηθοποιός κωμικής σειράς) και δύο βραβεία SAG (σωματείο Αμερικανών ηθοποιών) για τη συνολική της ερμηνεία. Δύο ημέρες πριν από το γύρισμα του τελευταίου επεισοδίου, υπέγραψε συμβόλαιο για να αρχίσει να γυρίσματα της σειράς ντοκιμαντέρ «Sexual Intelligence». Λίγο αργότερα γύρισε την ταινία «Ice Princess» με συμπρωταγωνίστρια την Τζόαν Κιούζακ, όπου υποδύεται μία προπονήτρια πατινάζ. Αυτή η ταινία όπως δήλωσε ήταν η απάντηση «σε όλες αυτές τις ανοησίες που ακούγονταν για την κινηματογραφική μεταφορά του Sex and The City». Λέγεται ότι η άρνησή της ήταν η αιτία που η σειρά δεν μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο.

Και η θεατρική της θητεία όμως δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Το 1986 έπαιξε για πρώτη φορά στο Μπροντγουέι δίπλα στον Ιαν Μακ Κέλεν στο «Wild Honey», ενώ έχει παίξει μεταξύ άλλων την «Δεσποινίδα Τζούλια» του Στρίντμπεργκ και την Μάσα στις «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ. 

Στην προσωπική της ζωή το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πλήττει! Στα 19 της χρόνια παντρεύτηκε τον Καναδό συγγραφέα Λάρι Ντέιβις. Τη δεκαετία του ’80 τον Γερμανό αρχιτέκτονα Αντρέα Λίζον και, λίγα χρόνια μετά, τον μουσικό Μαρκ Λέβινσον τον οποίο χώρισε πέρυσι. Τον Λέβινσον τον γνώρισε σ’ ένα τζαζ μπαρ. Εκείνος δεν είχε ιδέα ποια ήταν, κι εκείνη μία εβδομάδα μετά μετακόμισε σπίτι του. Μαζί έγραψαν το βιβλίο «Satisfaction. The art of the female orgasm», όπου η Κατράλ αποκαλύπτει τα μυστικά της γυναικείας ικανοποίησης και καθησυχάζει όσες γυναίκες δεν έχουν βιώσει ακόμα αυτήν την ηδονή. Επίσης, φημολογείται ότι είχε σχέση με τον πρώην Καναδό πρωθυπουργό Πιερ Τριντό, ενώ μεταξύ των θαυμαστών της είναι και ο Μπιλ Κλίντον. 

Η τελευταία της κατάκτηση είναι ο 27χρονος σεφ Αλαν Γουάιζ, τον οποίο γνώρισε σ’ ένα εστιατόριο στο Τορόντο, και έχει έτοιμη την απάντηση σε όσους σπεύσουν να την κριτικάρουν για τη σχέση της με έναν κατά πολύ νεότερο της άνδρα. «Οι άνδρες μετά από κάποια ηλικία, ειδικά στον τομέα του σεξ, πιστεύουν ότι πρέπει να ξέρουν τα πάντα. Οι μικρότεροι είναι πολύ ανοιχτοί στο να μάθουν από μία μεγαλύτερη γυναίκα. Από την άλλη πλευρά, πολλοί άνδρες στην ηλικία μου με φοβούνται.» Και στο θέμα των παιδιών όμως είναι απόλυτα συνειδητοποιημένη. Δεν θέλει να αποκτήσει παιδιά, και ακόμη και σ’ αυτήν την περίπτωση δεν χάνει την ευκαιρία να αυτοσαρκαστεί ονομάζοντας την εταιρεία παραγωγής της «Fertile Ground» (γόνιμο έδαφος)!

Τάδε έφη Κιμ Κατράλ

* «Ο Πίτερ Χολ είναι ένας από τους ήρωές μου. Νιώθω ασφαλής μαζί του. Μου έστειλε το έργο επειδή ήθελε να δουλέψει μαζί μου από τότε που γνωριστήκαμε πριν από πέντε χρόνια. Ηταν κατάλληλη η χρονική συγκυρία κι έτσι δέχτηκα.»

* «Τώρα που βρίσκομαι στη δεκαετία των 40 έχω καταλάβει πως όσο λιγότερο βάφομαι τόσο το καλύτερο. Πιστεύω πως όσο μεγαλώνει κανείς πρέπει να γίνεται πιο μαλακός κι αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις με εξαίρεση τους άνδρες…»

* «Δεν γνωρίζω πολλές γυναίκες που να μπορούν να ταυτιστούν με τη Σάρον Στόουν και της ταινίες της, όπως δεν γνωρίζω και πολλούς άντρες που να μπορούν να ταυτιστούν με τους ρόλους του Τομ Κρουζ. Μου αρέσουν οι ταινίες όπου μπορώ να δω τον εαυτό μου.»

* «Κάποτε με ρώτησε κάποιος “δεν φοβάσαι ότι ο ρόλος της Σαμάνθα θα σε συνοδεύει για πάντα;”. Ναι, είπα, αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερα. Να παίζω τη σύζυγο ή τη μαμά!»

Περιοδικό «Κ», «Καθημερινή της Κυριακής»